HyPaTia to feministyczny projekt badawczy, którego celem jest odnalezienie, przywrócenie pamięci, udokumentowanie i upowszechnienie wiedzy o kobietach tworzących historię polskiego teatru.
Służyć mają temu materiały gromadzone na tej stronie - biblioteka dramatów, archiwum osobowe, zbiór tekstów programowych oraz wideoteka rozmów.
Teksty, wycinki i archiwalia są w dalszym ciągu skanowane - będzie ich więc przybywać, a biblioteka i archiwum będą dalej rozwijane. W tej chwili archiwalia i wycinki pochodzą w przeważającej mierze ze zbiorów Pracowni Dokumentacji Teatru Instytutu Teatralnego oraz ze Zbiorów Specjalnych i Dokumentacji Teatru Instytutu Sztuki PAN, a dramaty - ze zbiorów Biblioteki Narodowej, archiwum miesięcznika "Dialog" oraz archiwów prywatnych.
Notacje filmowe to własne archiwum HyPaTii.
Czy kasyna online są bezpieczne?
Operatorzy kasyn online na TopkasynoOnline w Polsce są zobowiązani do licencjonowania swoich stron hazardowych przez odpowiednie władze, aby móc oferować usługi hazardowe w ramach prawa. Strony casino online w Polsce, które tego nie robią, są uważane za nieuczciwe i nie są polecane do korzystania z nich. Zdecydowana większość stron kasynowych w sieci stara się o regulacje od renomowanych organizacji, takich jak UK Gambling Commission, Malta Gambling Authority czy rząd Gibraltaru. Licencjonowane kasyna są uważane za bezpieczne i uczciwe.
Gry w kasynach internetowych na TopKasynoOnline http://topkasynoonline.com/ są innowacyjne i opłacalne, zapewniając bezcenne chwile zabawy. Również bonusy są czymś, czego nie znajdziesz w kasynach stacjonarnych. Oczywiście, kierownictwo może przysłać darmowego drinka do stolika, ale kasyna online okazują hojność w bardziej bezpośredni sposób - poprzez zestawy darmowych spinów, oferty cashback, bonusy od depozytu i ekskluzywne nagrody turniejowe, takie jak bilety na wakacje lub drogie urządzenia techniczne.
HyPaTia is a feminist research project whose aim is to find and restore the memory of women who have built the history of Polish theatre and to document and disseminate knowledge about them. The materials collected on this website serve this very purpose as a drama repository, a biographical archive, a collection of theatrical reflections and a collection of video interviews.
Texts, news clippings and archival materials are still being scanned, therefore the databse will be growing, and the repository and the archive will be further developed. At the present moment, the archives and news clippings come mostly from the collections of the Theatre Documentation Unit of the Warsaw Theatre Institute and from the Special Collections and Theatre Documentation of the Institute of Art, the Polish Academy of Sciences, while the dramas – from the collections of the Polish National Library, the archives of the Dialog monthly as well as from private archives.
Film Notations has been created as HyPaTia's own archive.
LOSOWO WYJĘTE Z ARCHIWUM
Ewa Szelburg-Zarembina
Podpisywała się także jako Ewa Szelburg, Ewa Ostrowska-Szelburg i Ewa Zarembina, ur. 10 kwietnia 1899 w Bronowicach k. Puław, zm. 28 września 1986 w Warszawie, poetka, dramaturżka i prozaiczka, kojarzona przede wszystkim z literaturą dziecięcą.
Pochodziła z zubożałej rodziny szlacheckiej – ojciec pracował na utrzymanie jako ogrodnik, matka musiała podjąć pracę jako krawcowa, niemniej inwestowali w wykształcenie córki: Szelburg-Zarembina kształciła się w Nałęczowie, najpierw na prywatnych kompletach, potem – w tajnej szkole prowadzonej przez Polską Macierz Szkolną. W 1912 roku zadebiutowała jako poetka na łamach „Przyjaciela Dzieci” wierszami o tematyce historycznej. Ukończyła Szkołę Handlową Władysława Kunickiego w Lublinie, brała aktywny udział w szkolnym życiu literackim, działała w młodzieżowej organizacji konspiracyjnej i harcerstwie. Po maturze w 1916 roku pracowała jako nauczycielka w szkole powszechnej i na uniwersytecie ludowym. W latach 1917–1920 studiowała filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim, w czasie studiów działała w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W czasie wojny polsko-bolszewickiej – pracowała jako sanitariuszka w szpitalach wojskowych. Od 1922 roku jako autorka dla dzieci stale współpracowała z pismami: „Małe Pisemko”, „Płomyk”, „Płomyczek”, „Przyjaciel Dzieci”, dodatkiem dla dzieci „Robotnika” oraz z pismem pedagogicznym „Wychowanie Przedszkolne”, a jako prozaiczka współpracowała m.in. z „Bluszczem”, „Światem Kobiecym”, „Dzieckiem i Matką” i „Kobietą Współczesną”. Była członkinią ZZLP i Polskiego Pen Clubu. W 1921 roku wyszła za mąż za Jerzego Ostrowskiego, pedagoga, autora książek dla młodzieży i dyrektora szkoły, którego porzuciła w 1926 roku dla innego nauczyciela z jego szkoły, Józefa Zaremby. Zamieszkała w Warszawie, gdzie zajmowała się twórczością literacką, pisała podręczniki i wypisy szkolne, a także słuchowiska dla dzieci dla Polskiego Radia. Wojnę przeżyła w Warszawie, gdzie prowadziła tajną działalność oświatową. Po powstaniu warszawskim i przejściu obozu w Pruszkowie zamieszkała w Zakopanem, po wojnie na krótko zamieszkała w Łodzi, by w 1947 roku wrócić do Warszawy. Zakładała i przez jakiś czas kierowała „Świerszczykiem”, współpracowała z „Płomyczkiem”, „Płomykiem” i „Iskierką”, prowadziła audycje dla dzieci i dorosłych w Polskim Radiu, brała aktywny udział w działalności ZLP, działała w Lidze Kobiet (w latach 1957–62 była wiceprzewodniczącą, a w latach 1962–1970 członkinią Prezydium Zarządu Głównego). Za swoją twórczość otrzymała nagrodę literacką im. W. Pietrzaka (1961), Nagrodę Państwową I stopnia (1966), Order Uśmiechu (1970), Krzyż Niepodległości (1933), Złoty Krzyż Zasługi (1937), Order Sztandaru Pracy II klasy (1949) i Order Sztandaru Pracy I klasy (1970), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1960), Złotą Odznakę ZNP (1963). Klasyczka polskiej literatury dziecięcej była bezdzietna – straciła ciążę w trakcie ewakuacji po wybuchu II wojny światowej. Za najciekawsze osiągnięcie artystyczne Szelburg-Zarembiny uznaje się cykl powieściowy "Rzeka kłamstwa" (1935–1963), opowiadający losy dwóch kobiet – Joanny i jej córki, na tle burzliwej historii Polski w XX wieku.