Nina Burska / Hypatia

Nina Burska

Nina Burska, właśc. Antonina Burska-Cichowska, (5.05.1895 w Łodzi - 28.08.1976 roku w Piasecznie) - aktorka, śpiewaczka, reżyserka, dyrektorka teatru.
Była córką Izydora Burskiego, majstra w zakładach włókienniczych, i Józefy z Dwornickich. Po ukończeniu szkoły przyfabrycznej pracowała jako tkaczka w fabryce Józef Rychter w Łodzi. Równocześnie występowała w amatorskim przyfabrycznym zespole teatralnym, kierowanym przez J. Pilarskiego. Około 1916 roku zaczęła występować jako statystka na scenie łódzkiego Teatru Polskiego. Za namową Marii Przybyłko-Potockiej przeniosła się do Warszawy, gdzie występowała w teatrach operetkowych i rewiowych: Oaza, Czarny Kot, Miraż (1917 i od lutego 1921), Dolina Szwajcarska (lato 1918), Nietoperz (m.in. luty, sierpień-październik 1922), Qui Pro Quo (sez. 1922/23, lipiec 1925), Teatr Nowy (czerwiec 1923), Nowości (1924), Bagatela (lato 1924), Perskie Oko (od września 1925 oraz w 1927). Wraz z wymienionymi zespołami, a także indywidualnie, występowała w licznych ośrodkach teatralnych, m.in. w rodzinnej Łodzi (1924), Kaliszu (1924), Płocku (1925), Krakowie (1925). W latach 1926-1929 grała w wielu zespołach objazdowych. W 1929 roku po urodzeniu syna wycofała się ze sceny. Do jej najlepszych przedwojennych ról należy zaliczyć Katię w "Katii tancerce", którą w 1924 roku zagrała w warszawskim Teatrze Nowości w zastępstwie Lucyny Messal. Ponadto z sukcesem wystąpiła w roli tytułowej w Dorinie, w roli Neriny w "Roku bez miłości" i Mani we "Wściekłym lotniku". Recenzenci chwalili jej urodę, temperament i umiejętności wokalne. W plebiscycie publiczności na królową operetki, ogłoszonym w czerwcu 1925 roku przez „Przegląd Teatralny i Filmowy”, zajęła szesnaste miejsce.
Okupację niemiecką spędziła w Warszawie, pracując w stołówce. W czasie wojny straciła jedynego syna i całe mienie.
Po wojnie wyjechała na Ziemie Odzyskane, gdzie położyła wielkie zasługi w organizacji życia teatralnego na Pomorzu Zachodnim. Od lipca 1945 roku kierowała amatorskim zespołem Towarzystwa Teatrów i Muzyki Ludowej w Słupsku. Już w listopadzie 1945 roku podjęła próbę przekształcenia Towarzystwa w teatr zawodowy. W czerwcu 1946 roku dzięki jej staraniom powstał Teatr Miejski, w którym dominował repertuar rozrywkowy. Do 1947 roku wyreżyserowała większość wystawianych sztuk. Później współpracowała z powołanym do życia przez Otmara Rjamskiego objazdowym Teatrem Miejskim w Koszalinie, którego od marca 1947 do września 1949 roku była aktorką, główną reżyserką i kierowniczką artystyczną. Wyreżyserowała m.in. "Radców pana radcy" Bałuckiego (1947), "Tu mówi Tajmyr" Isajewa i Galicza (1948), "Jutro pogoda"Hopwooda (1948), "Kobietę we mgle" Rusinka (1949) i "Całe miasto o tym mówi" Minkiewicza (1949). W 1949 roku została zaangażowana do Państwowych Teatrów Dramatycznych w Szczecinie, w których grała i reżyserowała do końca kariery. Po śmierci męża, Karola Cichowskiego, od 1 listopada 1970 roku przeszła na emeryturę. W grudniu tego samego roku zamieszkała w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie k. Warszawy.
(http://encyklopedia.szczecin.pl/wiki/Nina_Burska)

Przedstawienia